گذري بر آنچه گذشت از چهارم جولاي ۱۹۸۲ تا ... ؟!

هنوز هم مي توان به ميهماني آسمان رفت و در خلوت شاعرانه ماه و لحظات ناب مهتاب، با ستاره ها سخن گفت. هنوز هم مي توان آغوش خود را براي كبوتران بال و پر شكسته، باز كرد. هنوز هم مي توان كوله بار زندگي را پر از صداقت بهار كرد و در قحطي گلبوته هاي عشق، نهال عاشقي را پرورش داد. آري هنوز هم مي توان شبيه باران بود ... .

همتي اي دوست كه نه چرب و شيرين خوردن و سخن نيكان بر زبان راندن وكار بدان كردن، سنت خوبان است و نه توحيدي سخن گفتن ودور زيستن، راه مردان خدا.

به راستي كوچ اين پرندگان عاشق را هر كه ببيند و دلش نلرزد، انسان نيست؛ آنكه از آتش اين عشق، خيمه اش نسوزد، سنگ وگل است نه اهل دل.

عصر، عصر عجيبي است، عصر كامپيوتر، عصر ارتباطات، عصراطلاعات، عصر خميني، عصر رجعت دوباره انسان . . . امروز كه كوچكترين كشف علمي، با سرعتي فوق سرعت صوت، در جهان منتشر مي شود، در عصري كه همه داد صلح و دوستي، فرياد همساني، و برابري، سر مي دهند، اي شهروندان خاموش دهكده جهاني! كدخدا را خبر دهيد!؟ به جناب « مك لوهان » هم بگوييد 23 سال است كه جواناني از ايران را ربوده اند، ولي هيچ كس نمي داند كه آنها در كجاي اين دهكده هستند!

23 سال پيش، در هنگامه آتش و خون، كه ملت مسلمان ايران، در شادي و جشن آزادي خرمشهر به سر مي بردند، رژيم اشغالگر قدس، كه از شكست عظيم عراق، در عمليات « الي بيت المقدس» سر در گم شده بود، در طرحي هماهنگ با حكام رژيم بعث عراق، اقدام به تجاوز به خاك لبنان نمود و بخشهاي عظيمي از سرزمين مهد علم و فقه تشيع  را به اشغال خود در آورد. درآن ايام كه سردمداران كشورهاي عربي، تنها به صدور بيانيه و محكوميت لفظي بسنده كرده و چشمان خود را بر اين جنايت عظيم كه در حق فلسطيني ها و لبناني ها اعمال مي شد، مي بستند، غيور مرداني از جمهوري اسلامي ايران، به ياري برادران ستم ديده خويش شتافتند اما خود حاميان بي حامي شدند. آن شيرمردان جاودان در عرصه عشق، شخصيتهايي بودند كه در مرزهاي جغرافيايي نمي گنجيدند؛ آنها وراي مرزهاي جغرافيايي به انسانيت و عدالت در سراسر جهان مي انديشيدند. 

امروز ما سوم خرداد را به عنوان روز ‹‹ فتح خرمشهر››  جشن مي گيريم بي آنكه يادي بكنيم از سردار فاتح اين پيروزي يعني حاج احمد متوسليان. از سوم خرداد و عمليات بيت المقدس با غرور ياد مي كنند؛ در حاليكه فراموش كرده اند كه حاج احمد متوسليان فرمانده تيپ « محمد رسول الله » است كه بالاترين نقش را در آزادسازي خرمشهر ايفا كرد.

روزنامه جمهوري اسلامي ايران يادش رفته كه كاظم اخوان روزي عكاس و خبرنگار اين روزنامه بوده، در بسياري از نبردهاي كردستان شركت داشته و صحنه هاي ناب ايثار را هنرمندانه به تصوير كشيده است. به ويژه عكس هاي ماندگار او از فتح خرمشهر ؛ عكس هايي كه زنده هستند و با ما سخن مي گويند از آنان كه روزي قدم نهادند در اين سرزمين به خلوص و روزي ديگر پرواز كردند تا اوج آسمان ها، آنانكه نبايد فراموش مي شدند ولي فراموش شدند و ...

از سيد محسن موسوي  و محمدتقي رستگار مقدم هم كه ديگر نامي نمانده است ...

 آري، 14 تيرماه 1361، آغاز بي نشاني جواناني از ايران است به نامهاي احمد متوسليان ديپلمات ايراني حاضر در لبنان، سيد محسن موسوي كاردار اول سفارت ايران در بيروت، كاظم اخوان عكاس و خبرنگارخبرگزاري جمهوري اسلامي و تقي رستگار مقدم مشاور فني هيئت ديپلماتيك، كه به رغم مصونيت سياسي، در 40 كيلومتري شرق بيروت توسط شبه نظاميان اسرائيلي ربوده شدند و تا امروز از آنها هيچ خبر موثقي در دست  نيست.

در طي اين 23 سال، كه تلخ ترين ايام براي خانواده هاي اين دليرمردان بوده، اخبار بسيار ضد و نقيضي از سلامت يا شهادت آنان منتشر مي شود.    

                           به گفته يكي از خانواده هاي اين عزيزان:

    ‹‹ بايد خودتان در بيم و اميد زندگي كرده باشيد تا بدانيد با آدمي چه مي كند ››